Είχε δείξει αυτές τις αθαλές ρόχλες σε άρωδες ρόδινα που χρωστούσαν το χαμόγελο της και ένα κόκκινο φόλαρη που έκανε να μοιάζει τέλεια με τη μήτρα της. Από την άποψη του εξωτερικού, ήταν η εικόνα μιας αθαλής, καλών κοπέλλας. Αλλά μέσα, περιμένουσα το βρυσίδι τούτου το εξοργιστικό, ήταν ο αδελφός της που περίμενε να την εκθέσει σε κάτι ολόκληρο διαφορετικό. Ήταν τα γενέθλιά της και η μόνη δώρηση που πραγματικά επιθυμούσε ήταν το πρώτο αληθινό της βιώματος-να νιώσει έναν άνδρα για πρώτη φορά.

Βάζοντας το πιο κοριτό που είχε, ακόμα ανέκδοτο, ακόμα ελπίζοντας ότι η πρώτη φορά θα ενέτεψε κάτι. Όταν ο αδελφός της υπόσχεται να την εξετάσει, δεν αμφιβαλεί. Βγάζει το τμήμα του ωμού και εκεί ειναι, γυμνή μπροστά σε αυτόν. Τα αθαλή μαστοράκια της ξεχύλουν τη ματιά του αμέσως και ναι, είδε ότι η παρατήρηση ήταν εμφανής. Τέλος, έδειχνε τι είχε περιμένει όλα αυτά τα χρόνια, και σταμάτινε να βλέπει με εκτίμηση.

Είχε μπροστά της το συρόμενο, ξεμπλοκαρμένο σχήμα αυτό. Παρόλα τα καλλικανθικά που δεν είχε δείξει ποτέ πριν, όλη η σωματική της τάθηκε προς το ίδιον. Όταν τέλος επιβλήθησαν οι δάκτυλές της γύρω του, μπορούσε να νιώσει το βάρος, την θερμοσία. Εκείνον τον έδειχνε πώς να κινήσει τη μύτη της, αργά και σταθερά, που ακόμα την ενθαρρύνεψε περισσότερο. Πίεσε μέχρι τα γόνατα για να δει καλύτερα και τότε… γευσίδι το είδακε. Ένας καλής χαλινώνουντας και έναν άλλον. Με κάθε ατμό της γλώσσας της έπεταισε περισσότερο μέσα στο καρχαρί.

Διαμέχεια, πήγε να την απολαβεί στη μύτη της, η γλώσσα της κινήθηκε γύρω από το στέλεγδιό της. Η ματιά στα χείλη της φαντάζει ότι όλα τα έκανε για να συνεχίσει. Τα χείλη της απέκτησαν τον πιο ευρύ πήγαμ, παίχνοντας κάθε ίνα που προσφερόταν. Εκείνος ξεκίνησε να κινείται, επαναστατώντας μέσα στη μύτη της και εκείνη το λάμβανε εναλλάξ.

"Παρακαλώ… αφήστε με να το κρατήσω." Αν δεν ήταν ήδη σκληρός, αυτές οι λέξεις θα το έκαναν.

Απέδειξε τις γυναικείες της άρτιες που ήταν και ξεκίνησε να τις μετακινεί. Εκεί βρέθηκε η ίδια ρόχλας πίξαρος που ήταν. Ο αδελφός της ήξεραν τι είχε κάτω από τα κομμένα παντελόνι. Απέστειλε τις άρτιες ρόχλας στα πλαγιά του και εκεί βρέθηκε η ίδια, αψίδα με το χρώμα του ρόδου που ήταν άθλοπος και νέος. Η ίδια ήταν ήδη υγρά από το άγγιμο του αλλά γνώριζε ότι η πρώτη πραγματική πίεση θα έκανε μια διαφορετική ιστορία.

Σύσχεσε τον εαυτό του με την ασφάλεια της μήτρας, όλα σμούργια και έτοιμος. Εκείνα τα χέρια περιέβαλαν το ίδιον στα πλαγιά και εκείνη με την ανάγκη να βλέπει το προσώπο του. Η κεφαλή του πέρασε εύκολα μέσα της, βοηθηθέντα από την υδράτης, μέχρι που συνάντησε τον εαυτόν την αντίσταση. Έκρινε μια σταματήσοντας και τότε διέβαλε.

Ένας αισθήτο κрик της εξέφερε καθώς η αθαλότητά της συντέλειε. Προσέβαλε τον εαυτόν του πλήρως μέσα της, μέχρι που μπορέσε να καταβληθεί πλήρως. Από τη στιγμή εκείνη ήταν σαφή ότι το επιθυμούσε-κάθε κίνηση την έκανε πιο αθλούσα.

Αυτή η σειρά συνεχίστηκε με τον εαυτόν της επάνω του. Έκλεινε πάνω του δυνατώς με ένα βαθμό ανάγκασης και αναβλήθηκε στα χείλη της αφέσεως. Η πίεση στη μήτρα έπρεπε να γίνει κάτι διαφορετικό.

Και αυτό… ήταν απλώς ο προορισμός της γενεθλίου εορτασμού της.