Ο ουρανός δεν ήταν το μόνο πράγμα που έκαιγε καθώς ο ήλιος έδυε. Το κορίτσι μου, που λάμπει από το μαύρισμα της χρυσής ώρας, μετατράπηκε σε ολόκληρη την παραλία της σκηνή της. Και τι σκηνή ήταν αυτή - χτισμένη σε τρελές καμπύλες, με στήθη που αψήφησαν κάθε λογική και έναν πισινό τόσο εντυπωσιακό που θα μπορούσε να σταματήσει την κίνηση.

Αλλά τα όμορφα πλάνα ήταν απλώς η προθέρμανση. Αυτή ήταν μια πλήρης κατάκτηση. Η φωτογραφική μου μηχανή δεν απλώς την κατέγραψε· την κατάπιε. Ανάμεσα στις λάμψεις, τα χέρια μου διεκδίκησαν τη δική τους επικράτεια. Είχα αυτά τα μακριά, δυνατά πόδια πάνω από τους ώμους μου, το δέρμα της καυτό στην αφή, το μουνί της ήδη βρεγμένο και μου έλεγε ότι η φωτογραφική μηχανή δεν ήταν ούτε κατά διαόλου αρκετή.

Μετά πήρε τον έλεγχο. Κοιτούσε κατευθείαν στο φακό, με μια πρόκληση στα μάτια της, και άνοιγε αργά τα πόδια της για μένα. Όχι μια ντροπαλή ματιά, αλλά μια πλήρης, σκόπιμη επίδειξη - αφήνοντας το σβήνον φως να πιάσει κάθε προσωπική λεπτομέρεια, προσφέροντας τον εαυτό της πλήρως στο μάτι της φωτογραφικής μηχανής. Ήταν μια πρόσκληση, ωμή και ευθεία.

Βυθιστήκαμε στον ρυθμό της. Αυτή η ιδέα του “φωτογραφικού σεξ”; Την ζήσαμε. Κάθε στιγμιότυπο ήταν μια βαθιά ώθηση, κάθε νέα πόζα μια πεινασμένη μετακίνηση σωμάτων. Η φωτογραφική μηχανή τράβηξε όλα: την απότομη ανάσα της, τη στιγμή που το ψυχρό της βλέμμα του μοντέλου έλιωσε σε καθαρή, απελπισμένη ανάγκη.

Αυτή είναι ένα διαφορετικό είδος γύμνιας. Ζωγραφίζεις με φως και εστιάζεις με όλο σου το σώμα. Και θάβοντας τον εαυτό μου βαθιά μέσα της, ενώ οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου επιχρύσωναν το δέρμα της και ο ωκεανός βρόνταξε… αυτό το αίσθημα είναι χαραγμένο μέσα μου, μόνιμο.

Μερικές γυναίκες γεννιούνται για να κυβερνούν τη στιγμή. Δεν κατείχε απλώς τη σκηνή. Με κατείχε, κατείχε το φακό μου, και έκανε τον ηλιοβασίλεμα να μοιάζει σαν το προτείνεται της.