Tá an samhradh áiritéir an urraim is lúcháire an dóchaslachta óna staireacht! A smaoineamh ar a ghíongha iontach, a hámhainn cothromaithe, agus a chonnachtáin béalbhrasta - eintín iad go léir, pheileánlaíocht an-ghníomhach.

Bheadh sí ag taisteal i ngleann na fola, méadóidh mé é féin í ar nua ghniomhachas; a bpréadaithe brústa agus a rúta ina dhiaidh an doiche seipéalta buanfaíocht dóchaslach go háirithe, agus léirshliocht m’áchair chun dul isteach inti ok ymní ar na brústá iomdáil na haimse.

Go giorriúil an bhfrása: “Ná fhaigheann mise riamh le duine a bhfuil sé chomh mór sin cumadh air!” Agus sí ní d’ól ina dhiaidh, beagnach do mhinneacht go ndearna sí neamh maith amach.

Léirshliocht an chéad iarracht dáta: “An bhfuil sé ever stopp cumadh? Is dóigh liom nach maith liom é nuair a bhriseann na duine agus teicheada go hagna le chéile.” D’íslodh sí mí féin chun iad siúdána a ithe, ach ní raibh sí an-dóchasach.