Maðurinn er fullkomlega yfirbugaður af ótta. Hann er algjörlega einn á afskekktri, eyðiey - án matar, án verkfæra og getur ekki einu sinni kveikt eld. Á meðan hann fer um eyjuna og leitar að einhverju sem gæti hjálpað honum að lifa af, finnur hann skyndilega að hann er kannski ekki alveg einn. Fljótlega sér hann ungt stúlku sem felur sig bak við tré. Hann fer varlega nær og sér að hún líkist skógaálfi - langt rautt hár, einfaldur kjóll, berar fætur. Hrædd flýr hún, en hann eltir hana og nær loks henni. Það er ljóst að hún hefur aldrei áður séð mann.

Allt við hann heillar hana: andlit hans, hendur hans og greinilega áberandi form undir fötunum. Hún skoðar hann gaumgæfilega, snertir hann, dregur niður buxur hans og rannsakar líkamann hans með saklausu forvitni, eins og hún reynir að skilja tilgang hans. Af eðlishvöt opnar hún varirnar og tekur hann í munninn, strjúka tungunni yfir hann og kynda við hann með hægum, könnunarlegum hreyfingum. Sterk lost hans virðist tákna styrk hans, og viðbrögð hennar eru blanda af undrun, aðdáun og löngun.

Hún heldur áfram, hreyfir höfuðið taktfast, lyftir sér yfir hann og lækkar sig hægt yfir hann. Þegar hún finnur hann við inngang líkamans grindar hún sig gegn honum, lokar augunum og einbeitir sér alfarið að þeim ókunnu tilfinningum sem fylla hana. Yfirbuguð af unað sem hún hefur aldrei áður fundið, byrjar hún að hreyfa sig ákaflega, tekur hann dýpra, á meðan líkami hennar bregst við með vaxandi ákefð.

Hún er stórkostleg - fullkomin og ósnortin, eins og náttúran sjálf hefði mótað hana. Hann getur ekki hætt að dáðst að fullkomnum líkama hennar: línurnar á mjöðmunum, löngu fætur hennar, stinn brjóst. Hann spyr sig nánast hvort hann hafi dáið og vaknað í paradís. Fallega berja konan hreyfir sig nú hraðar yfir hann, faðmar hann, þrýstir brjóstunum sínum að munni hans og heldur áfram að hreyfa sig gegn honum, alveg lostin í augnablikinu.