Kien hemm li jibda kapitlu ġdid ta’ kwiet, meta Helen tefa’ lil ibbinastra, Mark, l-università. Imma meta ħabat bi telefonata jistaqsi jista’ jġib lil ħabibta ġdida, Chloe, għal ġimgħa d-dar, il-kwiet dam ftit wisq tqil. Qalet iva.

Il-problema ma kinetx il-kumpanija. Kienet id-daħq. Ċertu daħq, li ma setax jitħawwad, li tela’ mill-kamra tal-lukanda waħd wara nofsinhar. Tniżżil bil-mod u b’attenzjoni tat-taraġ ikkonfermah. Hemm kienu, fid-dawl ta’ filgħaxija jitħalla, ġabra ta’ ħwejjeġ imxerrda u xewqa żagħżugħija, mhux imdawra.

Mark ħabat lejn il-kantuniera, wiċċu maħkum bid-diżappunt. Chloe waqfet f’postha. Helen ma qalet xejn. Biss dawret u telgħet lura t-taraġ, u l-ħoss tqil tal-bieb tal-kamra tagħha jingħalaq kien l-uniku ħoss.

Daħkat fuq il-bieb waslet minuta wara. Qagħad fuq il-għatu tal-bieb, jitkellem bil-bžaq bil-gideb dwar mank ta’ rispett u r-regoli tad-dar. Ħallietu jitkellem, daharha lejh, qed tħares lejn it-tieqa. Kliemu kienu kliem tarbija. Laqtuha ħażin.

“Għalaq il-bieb,” qalet, bil-qiegħda.

Meta fl-aħħar darret biex tiffaċċjah, it-tfixkil tiegħu kien jintuża. Ma kienetx qed togħġbu. Kienet biss… qed tħares lejh. Imbagħad, bil-mod, poġġiet fuq it-tarf tas-sodda u ssewwiet id-dubbiena ’l fuq mill-irkopptejn tagħha, it-tila tgħid xi ħaġa ħafifa fuq il-ġilda tagħha.

Nifsih waqaf mirdum. Dan ma kienx l-iskript.




image


Ħaġa waħda biss, ġibedh, u qagħad għarkupptejh quddiemha. Fehem, u beda jbewwes b’bewsiet nervużi. Kienu ħelu, ta’ principjanti. Wara kulma kienet smgħet dwar il-ħajja fl-università, kienet qabżet iktar minn hemm. Mietet lura, u ġġibitu fuqha b’idejha sodi sakemm wiċċu kien imħatteb fejn kellha bżonn, irkopptejha jitilgħu jiltaqgħu ma’ fommu bir-ritmu li hu kien bil-mod wisq biex isegwa.

Ħoss irqiq mill-kuritur. Il-bieb kien ftit miftuħ, u fid-dell tal-qafas, Chloe kienet qed tħares, b’għajnejn wiesgħin.

Għajn Helen iltaqgħet ma’ dik tat-tifla. Idea, qawwija u ċara, qatgħet miċ-ċpar. Rfiet rasha, u leħenha kalm.
“Chloe. Ejja hawn.”

It-tifla daħlet, titbikkem bħal għasfura. Helen ħabbret malajr l-ispazju tas-sodda ħdejha.
“Itfex.”

Meta t-tifla kienet imtellgħa daharha, saqajha jitħarrku ftit miftuħa, Helen ħareset lejn Mark, li wiċċu kien imxarrab b’tagħha. “Ara,” ordnat, b’leħen ta’ għalliem. Imbagħad nżlet rasha bejn saqajjiet Chloe, wriet b’eżpertiza bil-mod u b’differenza li għamlet lit-tifla iż-żgħira tgħajjat u tfarrak mis-sodda.

Mark qagħad mal-ħajt, spettatur fid-drama tiegħu stess, idu tiċċaqlaq bla ħtija fuqu nnifsu.

“Biżżejjed tara,” qalet Helen, waqt li ħarġet minn fuq Chloe, li sidirha kien qed jitħaġġar. “Uri li tgħallimt xi ħaġa.”

Ħabat lejn is-sodda, id-dħul tiegħu fi Chloe anke fl-ewwel ftit irqaq. Helen ħarġet warajh, idejha niżlu b’saħħithom fuq iż-żwiemel tiegħu. “Bil-mod,” hanniet, u ġġibtu. “M'intix qed taqbad musmar.” Għaffġet il-ġisem tagħha ma’ dahru, is-sħana tagħha stess tidħol fih, nafsha sħun fuq għonqu waqt li timbotih aktar fil-fond ma’ kull daqqa, tikkondotta r-ritmu tagħhom sakemm l-uniki ħsejjes kienu ġilda fuq ġilda u nfis irqaq.

Wara, waqt li kienu mimdudin f’ġabra ta’ għajjien, Helen qajmet rasha b’minkeb. Il-lezzjoni, jidher, kienet għadha kemm nofsha. B’ħarsa li taf lil Chloe, niżlet is-sodda. It-tifla ssegwitu. Daħlu fihom flimkien b’ħalqhom, konfoffa maqsuma ħafifa ta’ xofftejn u lsien li għamlitu jara l-kwiekeb.

Kienet Chloe li ħarġet l-ewwel, telgħet fuqu, daħħlitu ġewwa b’tnaqqir ħafif, għajnejha jingħalqu. Helen rat, imbagħad bdilitha, id-differenza fir-ritmu tagħhom, il-mod kif żammuh, studju ta’ kuntrast. Ħarab bejniethom, imġiegħel minn idejhom, mitluf f’sensazzjoni tant qawwija li waslet sal-ġenb tal-uġigħ.

Iktar tard, fid-dlam, il-fantażija li qatt ma kien iddeċieda jgħajjat, kienet imdendla bejniethom. Ma kinitx biss dwar l-att. Kienet dwar il-kontroll, l-awtorità kwieta fil-mess tagħha, il-mod kif kienet riskritta r-regoli tad-dar mingħajr ma qajmet leħenha. Il-kwiet li segwa kien differenti issa. Kien mimli.