McKenzie Mae to chodząca, mówiąca, napalona katastrofa - a dzisiejsza kolacja to jej arcydzieło. Ona i jej mąż zaprosili Hollywood Casha i jego żonę na cywilizowany posiłek, ale w momencie, gdy Hollywood przekracza próg, McKenzie już knuje. Gdy tylko kończą się uprzejmości, podkrada się do niego, ociera się o jego ciało i rżnie go jak zwierzę w rui, aż ten prezentuje twardą jak skała erekcję, którą desperacko próbuje ukryć.

Nie udaje się. Nawet blisko.

W sekundzie, gdy wszyscy siadają do jedzenia, McKenzie dziczeje pod stołem, masując jego kutasa w brawurowym, bezwstydnym rytmie, podczas gdy jej mąż i żona Hollywooda pozostają w błogiej nieświadomości. Pracuje nad nim tak zapamiętale, że Hollywood po prostu przegrywa bitwę - i dochodzi tam, w majtkach, w środku posiłku, z widelcem w dłoni i uśmiechem przyklejonym do twarzy.

Upokorzony i ociekający, Hollywood rzuca się do kuchni, żeby się ogarnąć. Wielki błąd. McKenzie dopada go, przypiera do blatu i wskakuje na niego. To, co następuje, to dziki, niechlujny, bezpardonowy numerek, w którym Hollywood w końcu dorównuje jej energii artysty katastrofy - udowadniając, że jest tak samo napalony jak ona i że w jego jajach zostało jeszcze mnóstwo spermy do wytoczenia.

Dwie osoby. Jedna kolacja. Zero samokontroli.