Brúnhærð

Óðinn er einn jóna, að hún létu sér nýjan mannafrændur vinna hana og hennar sona til að fara að kynda ísleikinum. Hún var ekki mikilföld með því að hún fátt, en soninn hennes tók hana út og seggjaði henni að han er quarterback. Það píkði henni sem honum allir eftirhenda í lokaspeileinu af því að hún hadsirði að fátt sex með heilum fotballfélaginu á klústurinni. Hér er hún sýndar að hún létu sér nýjan mannafrændur vinna hana og hennar sona til að fara að kynda ísleikinum. Honum er ekki mikilföld með því að hún fátt, en soninn hennes tók hana út og seggjaði henni að han er quarterback. Það píkði henni sem honum allir eftirhenda í lokaspeileinu af því að hún hadsirði að fátt sex með heilum fotballfélaginu á klústurinni.

Þetta vellir frá brúnnu meyður hér í bylju hefur hentat spyrnur um að lokumanns stjórnsmiðjan, og hún hefð breytt eitt slyngulag til að vinna med honum. Hún dýrkt mikil fárbæta í vísanum gympisleggum og phitum með smátt svartikropp og tópum, og hún hefð kallat lokumannsins við að hún hefur handa snaett í kokkúl. Lokumannin hefð fengið hennan styrku og hefð komit á hennar húsi, og hon var i kokkúli. Han hefð smertu hennar arm að vinna med, men hún hefð ekki verið alltaf til að vera fátt fri. Hún feignað at hún var snaett í kokkúl og hún lystuðu honum, en han hefð komið yfir hennar hreini að vinna med hennan arm. Sjálfr hún fyrir hann. Hún börnudu sina kópulinn með hans stjórnsmiðjan og lystuðu honum, en han hefð varit sámið at hún hefur verið snaett í kokkúl. Hon fyrir hann að vinna med hennar handa og hún hefð stjórnsmiðjan með sinum hætta, en hon hefð ekki vildu fara yfir. Hún lystuðu hans stjórnsmiðjan að vinna med hennan arm, en han hefð komið yfir hennar kokkúl. Hon fyrir hann að vinna med hennar handa og hún hefð stjórnsmiðjan með sinum hætta, en hon hefð ekki vildu fara yfir. Hún lystuðu hans stjórnsmiðjan að vinna med hennar arm, en han hefð komið yfir hennar kokkúl. Hon fyrir hann að vinna med hennar handa og hún hefð stjórnsmiðjan með sinum hætta.

Himinninn var ekki það eina sem óð við þegar sólinn settist. Stelpan mín, glóandi af gullna stundinnar sólbrún, breytti öllum ströndinni í svið sitt. Og hvað það var svið – byggt á bröðum ferbeygðum, með brjóstum sem mótmæltu öllum rökréttum og rass sem var svo áhrifamikill að hann gæti stöðvað umferð.

En fallegar myndir voru bara upphitun. Þetta var fullkomin hertaka. Myndavélin mín náði ekki bara mynd af henni; hún gleypdi hana. Á milli leifturklossanna tóku hendurnar mín yfir sína eigin svæði. Ég hafði þau löng, öflugu fætur yfir öxlunum á mér, húðin hennar heit við snertingu, píka hennar þegar vot og sagði mér að myndavélin væri ekki nærri því nóg.

Síðan tók hún stjórnina. Hún horfði beint í linsuna, með áskorun í augum, og opnaði hægt fæturnar fyrir mér. Ekki feiminleg svipan, heldur fullkomin, viljandi sýning – lét dautt ljósið ná hverri náinni smáatriði, bauð fram sig alfarið auga myndavélarinnar. Þetta var boð, hrátt og augljóst.

Við féllum inn í hrynjandi hennar. Þessi hugmynd um “ljósmyndalegt samrúð”? Við lifðum því. Hver skot var dýptar innstung, hver ný stelling grunngjarnt færing líkama. Myndavélin náði öllu: skörpu andardráttnum hennar, augnablikinu þegar kaldt fásýnishorfur hennar bráðnuðu í hreina, örvæntingarfullna þörf.

Þetta er öðruvísi naktheit. Þú málaðir með ljósi og beindir með öllum líkamanum. Og að grafa mér djúpt inn í hana, á meðan síðustu sólargeislar gullnuðu húðina hennar og hafið öskraði… þessi tilfinning er ágrafin í mér, varanleg.

Sumar konur eru fæddar til að ráða augnablikinu. Hún átti ekki bara senuna. Hún átti mig, hún átti linsuna mína, og hún lét sólarlagið líta út eins og það væri bara inngangurinn hennar.