De lucht was niet het enige dat in brand stond toen de zon laag hing. Mijn meisje, gloedvol met die gouden uur-glans, veranderde het hele strand in haar podium. En wat voor een podium. Gebouwd op waanzinnige curves, met borsten die de logica tartten en een kont zo indrukwekkend dat het verkeer erdoor zou stoppen.

Maar mooie plaatjes waren slechts de opwarmer. Dit was een volslagen verovering. Mijn camera legde haar niet alleen vast; hij verslond haar. Tussen de flitsen door eisten mijn handen hun eigen territorium op. Ik had die lange, krachtige benen over mijn schouders, haar huid gloeiend heet, haar poesje al nat en mij vertellend dat de camera lang niet genoeg was.

Toen nam ze de controle over. Ze keek recht in de lens, een uitdaging in haar ogen, en opende langzaam haar benen voor me. Geen verlegen blik, maar een volledige, doelbewuste show. Ze liet het vervagende licht elk intiem detail vangen, zichzelf volledig aanbiedend aan het oog van de camera. Het was een uitnodiging, rauw en onverbloemd.

We raakten in het ritme ervan. Dat idee van ‘fotografische seks’? We hebben het geleefd. Elke opname was een diepe stoot, elke nieuwe pose een hongerige verschuiving van lichamen. De camera legde het allemaal vast: haar scherpe inademing, het moment waarop haar koele modelblik smolt in pure, wanhopige begeerte.

Dit is een ander soort naaktheid. Je schildert met licht en scherpstelt met je hele lichaam. En me diep in haar begraven, terwijl de laatste zonnestralen haar huid vergulden en de oceaan bulderde… dat gevoel is in mij gegrift, permanent.

Sommige vrouwen zijn geboren om een moment te commanderen. Ze bezat niet alleen de scène. Ze bezat mij, ze bezat mijn lens, en ze liet de ondergaande zon eruitzien als haar openingsact.