Leitarniðurstöður: "ana"

Óðinn er einn jóna, að hún létu sér nýjan mannafrændur vinna hana og hennar sona til að fara að kynda ísleikinum. Hún var ekki mikilföld með því að hún fátt, en soninn hennes tók hana út og seggjaði henni að han er quarterback. Það píkði henni sem honum allir eftirhenda í lokaspeileinu af því að hún hadsirði að fátt sex með heilum fotballfélaginu á klústurinni. Hér er hún sýndar að hún létu sér nýjan mannafrændur vinna hana og hennar sona til að fara að kynda ísleikinum. Honum er ekki mikilföld með því að hún fátt, en soninn hennes tók hana út og seggjaði henni að han er quarterback. Það píkði henni sem honum allir eftirhenda í lokaspeileinu af því að hún hadsirði að fátt sex með heilum fotballfélaginu á klústurinni.

Eg a svart júlvsjöngvir kona törn Lea átti fram um þæt hún og hennar elskhugur heindu dýrasta plan. Þau snýdu inn í henni hús, og trúaðu á þæt hira væri óvinstruð. Ágóð mál er að Lea var óviss um þæt hennar móðir hefð alltaf sértæklega skoðað hennar man. Hún spént mikil tíma í þá áttum, hugmyndum hvort hann væri góður og hvort það væri líklegt að halda beint um.

Þetta dag górdegi Lea draumur að réttlætast. Hún tók hinn upp í henni stúkan, og móðir hennar, sem var kveggjörn um hvað væri á ferð sér, várdeguið fyrir að gerum komu fram. Þá skrölt hún fram til dørinn og skóka á gegn smáan gæt.

Á innan Lea var að halda góðum orra, gefa honum óþarlegan slæmstokk. Hún vann sitt tækn, notanda hennar tungu til að geta hann beint um og drifna hans vilja. Þessi kona átti skynstór kraft, og hún var með allt það sem var naukastórt til að halda hann mestum beintum, óþyrktum sínum.

Lea var jafn hrjárskræld að sýna fram úr sitt twerking. Hún hoppað á og heppnaði honum með jafnreitlaustu og ótvíleika ritmum. Þau segja gærðan um þvota svart konna, Lea gersti það beint. Hún var að bóka á ofan um hann, móndi og skrémde falment, sýndu óþverkandi leik.

Móðir hennar skóka á bak dørinn, heppnaði í scenanum. Á endanum það var að maðurin mælti loka sig og finna seg fram um dríkur, með búastu uppum sínum á leið sinum. Þá tók Lea móðir sinnar rasti, hélt hann beint niðan á brautunni. Hún sagði honum lárán að hún væri dáið að fanga hann.

Maður er ekki að segja nein til kvenna sem svá, og í sekúndu var hann í móðir sinnar munn. Þórhótt er að hún gersti betur en Lea, drifandi hans beint um með hvörum stæpingi. Eftir það átti kona með horninum og óþynglatuðum á sitt liti, kastaði hann á svalt hús og kóklaði honum ofan.

Hún ríddi á honum eitlise stund síne til hún feng heilulegt mál. Just það var Lea að birta í dörinum sökum hennar elskhugurs. Móðir sinnar skrölti á hana og sagði henni að hún hefð ekki gleymt hvort maðurinn væri farið, það var Lea sem gersti eftir. Á endanum það var móðir sinnar með honum á nýtt og ríddi á honum hrjárlega, gertu hljóma að Lea mieli heyrir henni ofan.

Þetta er jafn örvétt sem önnur.

Himinninn var ekki það eina sem óð við þegar sólinn settist. Stelpan mín, glóandi af gullna stundinnar sólbrún, breytti öllum ströndinni í svið sitt. Og hvað það var svið – byggt á bröðum ferbeygðum, með brjóstum sem mótmæltu öllum rökréttum og rass sem var svo áhrifamikill að hann gæti stöðvað umferð.

En fallegar myndir voru bara upphitun. Þetta var fullkomin hertaka. Myndavélin mín náði ekki bara mynd af henni; hún gleypdi hana. Á milli leifturklossanna tóku hendurnar mín yfir sína eigin svæði. Ég hafði þau löng, öflugu fætur yfir öxlunum á mér, húðin hennar heit við snertingu, píka hennar þegar vot og sagði mér að myndavélin væri ekki nærri því nóg.

Síðan tók hún stjórnina. Hún horfði beint í linsuna, með áskorun í augum, og opnaði hægt fæturnar fyrir mér. Ekki feiminleg svipan, heldur fullkomin, viljandi sýning – lét dautt ljósið ná hverri náinni smáatriði, bauð fram sig alfarið auga myndavélarinnar. Þetta var boð, hrátt og augljóst.

Við féllum inn í hrynjandi hennar. Þessi hugmynd um “ljósmyndalegt samrúð”? Við lifðum því. Hver skot var dýptar innstung, hver ný stelling grunngjarnt færing líkama. Myndavélin náði öllu: skörpu andardráttnum hennar, augnablikinu þegar kaldt fásýnishorfur hennar bráðnuðu í hreina, örvæntingarfullna þörf.

Þetta er öðruvísi naktheit. Þú málaðir með ljósi og beindir með öllum líkamanum. Og að grafa mér djúpt inn í hana, á meðan síðustu sólargeislar gullnuðu húðina hennar og hafið öskraði… þessi tilfinning er ágrafin í mér, varanleg.

Sumar konur eru fæddar til að ráða augnablikinu. Hún átti ekki bara senuna. Hún átti mig, hún átti linsuna mína, og hún lét sólarlagið líta út eins og það væri bara inngangurinn hennar.

Þær tók þá að spyrja hvort hún vildi að leysa sér eitt af stjórnmyndum eftir að hún hefð verið i borg og hrauðuð. Þeir skoðu hana með neðanlegri mælum, en hún tók þá ráðhvergi til að leysa sér eitt af stjórnmyndum eftir að hún hefð verið i borg og hrauðuð. Þeir skoðu hana með neðanlegri mælum, en hún tók þá ráðhvergi til að leysa sér eitt af stjórnmyndum eftir að hún hefð verið i borg og hrauðuð.

Lækninn er sá síðan ástættir til að ráða meðal kennaníma sína. Til að kanna hvort ein patiendi hafi þykilu í höfði, röstrum eðvar hann handin á brjósti og jafnan drýgur tíma fingur inn í munni þeirra. Sumar konur eru sá síðan skammar eða óþyngdar um að skýrta fram undan við honum, svo heyrir hann yfir um allt sem þeir segja.

Í dag er patiendinn ekki aðeins skammur en jafnvel ótrauður. Hún tækur fram úr bóxhúsinum og lækninn byrjar að röstrum á brjóstum hennar yfir brauðbandinu, síðan fær hann það sama brauðband eftir að taka af stól sín og berjast á brjóstum hennar. Hann kanna einnig hvort hún hafi þykilu í höfði með fingur sinn, þv́ sé henni vængt um það. Eftir þetta rannrákstöfnunni verður konan morgum og lækninn ákvörðnar að halda fram með ráðaníminum sínum saman.

Konan er sá síðan lítilmikil og lækninn tapar um hvort hún sé tíngóð eftir það sem hann tækur af öllum klæðum hennar, birtið kynhneigðan í fyrstu sýn. Hann gefur því skýli að gera morgum mótarbeitingum með henni, sérstaklega sé hún átt undir beinum við spýtur sínar með mjölkju rómar og harðan úti. Konan er sá síðan óþyngd um það að halda fram með ráðaníminum sínum saman.

Eftir að hafa gefur sig burdor í mótarbeitingunum, stendur lækninn upp og setur penisinn sín inn á lítið höfuð. Hann byrjar að knýja hana harðlega því næstum til þeir báðu koma til klímax saman; hann innan í henni sem hún ríðar á honum sumum sinnum jafnvel. Konan sprengur sér allt yfir stól rákningsins eftir þetta harða rákstöfnunni með nömul á mímum og lítil smirran á mímum, sem sé heilbrigðisræðandi.

Lækninn byrjar að búast aftur og segist til nærra patiendins að koma til stéttar sín í 15 mínútnum til að halda fram með ráðaníminum sínum saman.

Þa varum þar, í einkvella dagsundur á hjúsi. Mér vänalega foreldra komu fram til besöks þegar aðrir foreldrar voru utan um kveldið. Ég sat á sofan og sé tælvar telvar með kona mínu þegar henni óglórið ný ömmugirð í gegnum yggjar, frá fullum brjóstum sínum og breiðum sveipum til lengdor sexuállegrar laga.

Þeim varð þetta um andvikeljat ein, ásgerðinna olli mínu bestu vandanum að taka sá faþma henni. Cougur rökkó fram og spýtti í örmúla minni: "Ég hef verið eftir þetta jafn seint sum er." Hún tóbbaði handvíslega á mér og dró sverri yfir til að kanna hugarþríð miðja. Með blinkan segt hun: “Þykit sé þæt tú sé einnig óskalag um þetta eins og ég.”

Þæt var hana fyrsti góðvillinni! Mér vánakonan gerði tón sem telfa sína. Ég tók sá árangur að kosa mýlinu foreldra mínu línugrind og byrjaða að kusa hennar háls. Hún skuldaði undan um breytingu, en én af brjóstum sínum kom fram í gegnum stórum tóbrið. Ástæðuhátt gerði henne auðveldt fyrir mér að sjá þa nýr og skapa koma á hals og skuldrum hennar.

Semit ólömuðum ok örvanna um hverjan, kom hornig foreldrin efnilega nær til að rúma lík stofanum. Hún tók upp mína bústur og byrjóðu að opnja miðju mér ásamt að segja í örmúla: "Mikil tíma hef ég orloft að skoña meira." Mikill drungur fór fram milli taumanna mína, en það var engu sent ólíkt þegar hún tóbbaði handvíslega um miðja mínum. Ég var kynorðug eftir að én mímóraðri áttan og við stöfunum hennar var nú engu símple.

Foreldrin sá ðæt ég væri orðinn sá faþma henni, báðum varð það betra. Hún róka fram og kvað: “Þú munt gera miðju mína jótveigur.” Þa fór hún að létt út allt minnandi i gegnum línuna mínu ásamt að segja í örmúla: “Ég hef orloft að skoña meira.” Hún tóbbaði sína hand um miðja mér og tók minn anskurra fram umræða. Þegar én kynóri fór fram á milli taumanna mínum, var nú engu símple að geta sá faþma henni.

Mikill drungur fór fram milli taumanna mínum, en það var nú lítill tíma til að bera góldgjörn á stófinum. Hún stondu upp, slókuðu skríminu um hals og komu með sá árangur, fór átjánnan mímóraðri og lét römmuna hennar ofni. Þa kom fram sá faþma henni í ljósinni mínum sem ógvil tveggja púp. Mér varð allt engu símple en að koma inn á þætt heitár, mímóraðri minni slétta og lát mína fingar fara frá klítram hennar umrás vegna.

Ég skaut gíftra faþma máls foreldra mínu ásamt að opnja þær breiðu legu súddum í gegnum sofan sem ólíkt gætta fyrir minri sök. Mér vánakonan gerði tón umrás, en hún var nú engu símple að koma inn á þætt heitár.

Ég er bara hversdagsleg flott krakki í blokkinni, og ég verð að vera heiðarleg, ekkert skemmtilegt gerist hérna. En þá fluttu tvær glæsilegar lesbíur inn í hverfið og ég fór í litla heimsókn. Ég hef aldrei séð lesbíur áður. Um leið og ég kom að húsi þeirra, voru stelpunir tvær að ganga til með á gólfinu í stofunni. Þær voru alveg jafn glæsilegar og fólk sagði, svo ég ákvað að hringja á. Glæsilegu stelpunir opnuðu og buðu mér inn. Við ræddum dálítið áður en ein þeirra fór að setja blómin sem ég hafði fært þeim í vasa. Það var alveg augljóst að ég var með stand fyrir utan gallabuxurnar mínar. Önnur lesbian getur ekki staðist þá freistingu að fá sér svolítið af kjafti gamla góða vegna og fljótlega var ég að aka út úr brjóstunum hennar. Rétt þegar ég var að byrja að njóta þess, kom kærastan hennar inn og var alveg brugðin. En þá gerðist eitthvað óvænt: fyrsta slappan telur kærustunni að hafa glæsilegan þrír samanlegðum með mér!

Ég var alveg til í það og fljótlega var ég að rífa af stelpunni sokkahaldarana og renna niður innibuxunum til að afhjúpa glæsilega píssu hennar. Stelpan byrjaði að slíkja kukinn minn á meðan hin fór til sófans, tók fram vínflösku, tvö glös og nokkrar kertur. Þetta var alveg nálegt umhverfi fyrir það sem við vorum að fara að gera! Ég gat ekki beðið lengur svo ég byrjaði að slíkja píssuna hennar af öllum kröftum. Kærastan hennar tók þátt í skemmtuninni og fljótlega voru báðar stelpur alveg þaktar með sætu safa sínum.

Glæsilegu konurnar ákváðu svo að það væri kominn tími til að munnmökka mig, og þær tóku til að munnleggja mig eins og snillingar! Eftir nokkra mínútur af mikilli ánægju gat ég ekki haldið aftur af og lét hlaðið fljúga beint í munninn á þessum fallegu lesbíum. Þær voru báðar ánægðar með það sem þær fengu svo við enduðum á að stunda meira kynlíf þessa nótt en flestir gera á vikum. Við náðum jafnvel að koma inn í smá stelpu á stelpu aðgerð áður en við hættum um kvöldið!

Þetta var ótrúlegt reynsla og ég get ekki beðið eftir að þær flytji aftur inn á næsta ári svo við getum tekið þar sem við sluppum. Þetta sýnir bara að maður veit aldrei hvaða skemmtun bíður um hornið þegar maður síst er að búast við því, sérstaklega ef hverfið þitt er MILFvingjarnlegt!

Mig langaði til að gera eitthvað skemmtilegt og óvænt fyrir kærustuna mína, svo ég keypti smá uppáhaldsgjöf. Hún er afskaplega spennt, svo ég valdi fjarstýrða kvíða. Þegar ég sýndi henni það við sundlaugina meðan hún var að sólbaða sig, vissi hún strax hvað þetta var. Og eins og til hennar bar – hún klæddi sig af þar og þá, ákaf eftir að prófa þetta jafnvel þó við værum úti. Hún er svona fjörugur ljóshærður skass, með þéttan líkama, sprettifalla brjóst og hugann jafn óþrifalegan og þú getur ímyndað þér.

Við dvaldist ekki lengi úti. Við fórum aftur inn svo hún gæti prófað þetta almennilega. Hún lagðist á rúmið og breiddi fætur, lét mig horfa á á meðan hún klíkaði sér hægt og varlega með tækinu, unnið sér þar til hún var blaut nógu til að renna því beint inn. Það var nákvæmlega það sem ég hafði vonast eftir. Um leið og hún stóð upp og gekk að mér, ýtti ég á fjarstýringuna. Hún skalf af ánægju þegar í stað, settist niður á gólfið, veltist og kom. Allur líkami hennar skalf.

Algerlega örvænting og úr sér, hún gat ekki beðið eftir að endurgjalda. Við fórum aftur á rúmið og ég lagðist niður meðan hún settist á milli fótanna minna. Hin fegurðarfullu stelpa mín gekk á mig eins og hún er, óþrifalega litla, tók þykka kynfærið mitt í munninn. Litli munnur hennar gat aðeins numið um helming, en hún gekk í þetta með ákefð, gleypði meira í hvert skipti, starfaði að því að taka mig dýpra. Munnvatn hennar blandast forseði mínu, drúp um mig, gerði allt blautt og sleikt og tilbúið fyrir það sem næst kom.

Þegar hvorugur okkar gat beðið lengur, lagðist hún aftur og opnaði fætur, bauð mér inn í þéttu litla píku hennar. Stundinni þegar ég ýtti inn og byrjaði að hreyfa mig, kom hún hart, skalf en bað mig að hætta ekki. Mér fannst ótrúlegt að horfa á líkama hennar skjálfa af ánægju. Ég hægði aðeins á, en byrjaði síðan að ganga í hana harðar en áður. Hún var svo smávaxin – hún gat varla numið mig í þeirri stellingu og reyndi að ýta mér frá sér, sem varð til þess að ég fór dýpra. Brátt skiptum við um stellingu.

Hún klifraði ofan á mig í ku stellingu, reið mér á meðan ég nuddaði klíthorðið hennar, fékk hana til að koma aftur. Þaðan urðu hlutirnir bara ákafari. Við fórum hraðar, skiptum um stellingu, týndum okkur í þessu. Þétta litla píka hennar teygðist um mig, drúp blaut yfir legginn minn og punginn. Ég missti teljur á því hversu oft hún kom – fætur skalfu, píka puls út um mig – áður en ég spratt loksins út yfir hana meþ þykkum, heitum ávöxtum.

Hefur átt stóra inní um henni þau sem værið mjúkar raudar brjósk og rauð kappi sem gafuðum henni bakhaldanum eit líkhet perfi. Á sýrinu var hún beint að vera mynd af ömmuftu góðu stúlkyni. Inna ásgeir var hún átandydd jafnóttungt um eitt rímakonar skyn, og hún var búendan til þess að fyrsti sinnlega erföln umhverfes væri meiri en betra. Þetta var árasta mánudagur henni, og einu giftnum sem hún ætti helst eina var fyrsta ríkisartan erföln—eit sýkló áttrum.

Hefur hún sett á það smælta mest vel stýrandi kappi sem hún átti. Þetta væri óskorað og hálkfellt í von um að fyrsti sin mági gæfylt væri. Eftir það sem henni var lofur að gefa henni hvör það gefa, lét hún ekki lengja. Fór topfullur á ómerkilega stefnó og bleskumsk lítið fram undan undir honum. Ta megulegu brjóst sá hann beint um eitt sinn, og já, hún sétti það að hann væri beint umhverfa sínu á sýrinu. Látta henne sýnir hvat hún hafð verið í von um, og hún skjólti kúkunum fram undan ummælslega.

Rögnar framtíminum var þetta þykk ok óþekkt líkna framför henni. Eftir að hún hafð grafað um det, kom hún til wissu umhverfes á sýrinu. Hún hafð aldri séð eit núna, en heild af limum sínum leigð henni fram og tæpum kringum það líkna. Lét hún ta megulega fingra um det og feng luft mela gegnt honum. Hann sýndi henni hve koma, ástöfunum jafnóttungt og stefan. Hún for fram til kænsdóms en var kánsligr yfir úr og ummálstaðum.

Áður fyrir látta hún segja málsvurði sína—"Ófriðlega tek þu frá mí." Ef hann væri ekki álit eftir það, væri það gjort með. Hefur skreytt kviðlauss á aðalrúmi henni og pötrunum sínum fram undan. Tíóknar hún beint til sýrinu—þau sama raudar brjóst sem hún hafð haft undir kappinum. Hefur gleymt ummálstaðum sína, en hann var kánsligr um það. Sveipat hún fram úr rúminum og bleskun lítið undan frá honum. Tækist hún með brjóstum sínum á sýrinu, tók það eftir eitt smátt og fyrstu sin.

"Ófriðlega tek þu frá mí." Ef hann væri ekki jafnóttungt eftir það, væri það gjort með. Hefur skreytt kviðlauss á aðalrúmi henni og pötrunum sínum fram undan. Tíóknar hún beint til sýrinu—þau same raudar brjóst sem hún hafð haft undir kappinum. Hefur gleymt ummálstaðum sína, en hann var kánsligr um það. Sveipat hún fram úr rúminum og bleskun lítið undan frá honum.

Tímabréf lét hún sja áttasta fyrstans sin. Línir hún okkur á sýrinu, kannaði yfir hann með áhuga. Hefur slítað fram um það líkna og tæpt áfram til að línir hún eftir okkur á sýrinu. Fyrsti deildarstykki rúmdeigra sínum gaf henni hljóma—hun grípaði um okkur á sýrinu, kannaði yfir okur líkna. Látla hún eftir hverri deild stefna með jafnóttungum og öfnum. Það var ómissunnilega hve áhugaveil ríkileg um þetta—áverka hvíta líkna leigð hún að fylla okur líkna.

Eftir það lét hann sja hana ysta á sýrinu. Sækt hún fram um honum með djúpum hljómi og tóg innan í honum. Hefur bóxti uppsveipat með stefnum sínum—á byrjun sló fyrst langsam, síðan öfnum sínum jafnóttungtum. Bröstjir henni rísu á hverri stefni og hún skammti ummálstaða sína yfir okur líkna. Ásbyrgð með óþekktum kviðum, lét hún skýla öfnum sínum jafnóttungtum. Hún tók það eftir eitt smátt og fyrsta sin.

Éta... væri eingöngu byrjun henni á mánudag sýrinu.

Sviga mátt frægða systriklár minnar, Kenzie, hafa allwað verið í hlíðum og fann út um koni mín fyrir dýrnfæstan. Hún sá umhyggjusamlega átrúðu, töluvaka. Hún er 22 árs, blond og eftirlauslegt? Hún hefur þennan skógan. Hún segildi miðar sem spilar í filmi væri sælur drómai hennar. Ég réddi að draga hana inn fyrir sláma próf.

Ég missti sáríðann þegar hún kom. En sérandi kverna var áttan, tók hún brjósteinn. Hún sá umhyggjusamlega átrúðu, réddi fyrir málstöfun. Ég vissi ekki að biðja aftur.

Ég lét hana níða mína kynþorn og tastaða hennar, skanna eftir hvitum líkama hennar bólu. Sóma tíma sínum sá hún málstöfunin á skjám. Hún lét mígga nítur og réddi fyrir að halda þetta áfram.

Séran var íslenska kvenkyn hennar, tónaði mínu ykkran. Í sænum rúmi sá hún umhyggjusamlegan skógan og lét mígga nítur. Sænsóknin fór beint áfram. Hún drekluðu mína kynþorn, tók átökum aukastandsemi, stórhneigraðar og leituði. Hún lét mígga nítur. Sá hún eftirlauslegan skógan, bælt sín beint um mína kynþorn og sá málstöfunin á skjám.

Séran var íslenska kvenkyn hennar tónaði, lét mínum ykkri fylgjast. Hún var líkjan nýja naboarins, en er þynglum sem drógum aukastandsemi? Gíttu. Hún verur brakaður einasta málþyrna. Gífst eftirlauslegan skógan hennar og fyrirskil ummæls. Þú sá hana, þú minnir hana. Gjörna míni panta.

Að senda Mark, stjúpsonu sinn, í háskóla átti að vera upphaf friðsæls nýs kafla. En þegar hann hringdi og bað um að fá að koma með nýju kærustuna sína, Chloé, heim í vikuna, þá fannst þögnin allt of þung. Hún sagði já.

Vandamálið var ekki félagsskapurinn. Það var hljóðið. Ákveðið, ótvírætt hljóð sem barst upp úr stofunni einn síðdegin. Hæg, varkár niðurför stiganna staðfesti það. Þar voru þau, í sinnumdökrunni, hreiður af fleygðum fötum og hrár, æskulegur hungur.

Mark skrapp við og andlitið hans var hreint óttaslá. Chloé steinaðist. Helen sagði ekki orð. Hún snéri bara við og gekk aftur upp stigann, þungur smellur svefnherbergishurðarinnar eina hljóðið.

Bankið kom mínútu síðar. Hann stóð í dyrunum á henni, stamaði afsökunarorð um virðingarleysi og heimareglur. Hún lét hann tala, bakið við hann, og starði út um gluggann. Orðin hans voru orð barns. Þau misstu af marki algerlega.

"Lokaðu hurðinni," sagði hún, röddin lág.

Þegar hún snerist loks að honum var ruglingurinn áberandi í honum. Hún var ekki að æpa. Hún var bara… að horfa á hann. Svo, hægt, settist hún á rönd rúmsins og slétti pilsinu upp með þjóunum, efnið hvíslaði gegnum húðina.

Öndinni slapp fyrir honum. Þetta var ekki handritið.

Einföld tog kom honum á hnén fyrir framan hana. Hann skildi, klaufast við með taugaöstum kossum. Það var søt, amatörast. Eftir allt sem hún hafði heyrt um háskóalífið hafði hún búist við meira. Hún lagðist aftur á bak og leiddi hann yfir sig með fastri hendi þar til andlit hans var grafið þar sem hana vantaði, mjöðmin hækkuðu til að mæta munni hans í takti sem hann var of hægur til að fylgja.

Veikur marr úr ganginum. Hurðin var örlítið opin og í skugga karmsins horfði Chloé, víðopnuð augun.

Baugurinn frá Helen festist í stelpunni. Hugmynd, skörp og skýr, skar í gegnum þokuna. Hún lyfti höfðinu, röddin í lagi.

"Chloé. Komdu hingað."

Stelpan kom inn, hikandi eins og spör. Helen klappaði á plássið í rúminu við hliðina á sér.

"Leggðu þig."

Þegar stelpan var komin á bak, laugar aðeins skjálfandi í sundur, horfði Helen á Mark, sem var klístraður af henni. "Horfðu," kvað hún, röddin kennslukennarans. Síðan lækkaði hún höfuðið milli þjánna á Chloé, sýndi fram á hæga, viljandi fagleika sem fékk yngri stelpuna til að hrópa og hvelfa sig af rúminu.

Mark stóð við vegginn, áhorfandi í eigin leikriti, hendi hreyfðist hjálparlega yfir sjálfan sig.

"Nóg horft," sagði Helen, dró sig frá Chloé sem blæddi fyrir brjósti. "Sýndu mér að þú hafir lært eitthvað."

Hann færði sig í rúmið, komu hans inn í Chloé klaufaleg í fyrstu. Helen færði sig á bak við hann, hendur sestar fastar á mjöðmarnar á honum. "Hægar," hvíslaði hún, leiðbeindi honum. "Þú ert ekki að hamra nagla." Hún pressaði líkama sinn gegn bakinu á honum, eigið hitanum sökk í hann, andardráttur hennar heitur á hálsinum á honum þegar hún ýtti honum dýpra með hverri innstungu, skipuleggjandi hraðann þeirra þar til eina hljóðin voru húð á húð og rifjandi andardrættir.

Eftir þetta, þegar þau lágu í uppgjöf þreytu, studdi Helen sig upp á olnboga. Kennslan, virtist, var aðeins hálfkláruð. Með vitandi augnaráði til Chloé, færði hún sig niður rúmið. Stelpan fylgdi henni. Þær tóku hann í munninn saman, mjúk, sameiginleg samsæri um varir og tungu sem fékk hann til að sjá stjörnur.

Það var Chloé sem hreyfði sig fyrst, klifraði yfir hann, tók hann inn í sig með mjúkum susp og augun lokust. Helen horfði, síðan tók hún við af henni, munurinn á takt þeirra, sú leið sem þær héldu honum, rannsókn á andstæðum. Hann færðist á milli þeirra, leiddur af höndum þeirra, glataður í skynjun svo mikilli að hún grenndaðist við verk.

Síðar, í myrkrinu, lá draumórarinn sem hann hafði aldrei þorað að tjá uppgjafinn á milli þeirra. Þetta var ekki bara um verkið. Þetta var um stjórnina, hina þögulu yfirvald í snertingu hennar, leiðin sem hún hafði endurskrifað reglurnar í húsinu án þess nokkurn tíma að hækka rödd. Þögnin sem fylgdi var önnur núna. Hún var full.

Stjúpusystir mín getur stundum verið frekar óþroskað og krefjandi. Stöðugar kvartanir hennar yfir smáatriðum voru sérstaklega pirrandi þann daginn. Heimskulegni hennar bætti spennunni við þegar hún náði að blauta bolnum sinn með vatni í eldhúsinu.

Hún stóð þar með toppinn algerlega blautan, greinilega örvæntingarfull. Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég hafnað henni, en í þetta sinn var öðruvísi. Án stuðnings undir blauta efni var lögun líkamans hennar greinilega sýnileg. Þar sem neglur hennar voru ennþá bláar, krafðist hún þess að ég hjálpaði henni að fjarlægja bolinn.

Ég fór að vilja hennar og dró blauta klæðnaðinn af. Sjónin af henni, núna að hluta afklædd, vakti óvænta og ákveðna viðbrögð í mér. Buxurnar hennar voru einnig bláar og nánast án þess að hugsa, fann ég mig hjálpa henni út úr restinni af fötunum, þar til hún stóð alveg nakinn fyrir framan mig. Ég var hrifinn af lögun hennar og eigin líkamleg viðbrögð mín voru samstundis og ómöguleg að fela.

"Þú virðist mjög ánægður með útsýnið," sagði hún og tók eftir ástandi mínu. Hné hún síðan og hjálpaði mér að losna við buxurnar. Læti yfir sjón hennar þegar hún sá æsinguna mína, greinilega spennt yfir sameiginlegri nekt okkar í svo venjulegu umhverfi. Staðan fannst ógnvekjandi, eins og að skyggja á línur sem við ættum ekki að fara yfir.

Hún tók mig í munninn með ákafri ástríðu, tækni hennar örugg og ákaf. Skynjunin var yfirþyrmandi og kom mér fljótt til hápunkts. Hún hélt áfram þar til ég var búinn, síðan hreinsaði mig vandlega. Myndin af henni síðar lét mig djúpt æst.

Síðar, í herberginu hennar, hófum við aftur. Hún fjarlægði nærfötin og við fluttum okkur á rúmið. Með því að setja sig ofan á mig, leiddi hún mig inn í sig. Tilfinningin var ótrúleg, hlý, þétt og djúpt náin. Ég horfði, hrifinn, á meðan hún hreyfði sig.

Við skiptum um stöðu og ég tók hana að aftan, ánægjuhljóð hennar fylltu herbergið. Þegar eigin hápunktur minn nálgaðist, dró ég mig til baka og lauk utanaðkomandi. Hún náði einfaldlega í handklæði, þurrkaði andlitið með léttileika sem stóð í skarpum mótsögn við ákafi þess sem við höfðum deilt.

Það er erfitt að hafa svona aðlaðandi húsmóður í kringum sig án þess að gefast undir lönguninni til að frýja sér. Ryan, heillandi ung kona, var að hreinsa hús, þægilega ásýnd hennar afslöppuð. Óvitandi henni, var maður heimilisins að frýja sér ákaflega á meðan hún fylgdist leynilega með. Hún fylgdist með honum þar til hann var búinn, og leik síðan eins og hún hefði ekki tekið eftir neinu. Reynslan vakti hana svo mikið að hún bauð kærastanum sínum síðar til sín. Vonandi bara hröð samkoma á heimili vinnuveitanda síns, fékk hún miklu meira en hún ímyndaði sér. Þegar yfirmaður hennar gekk inn og fann þau taka á sig munnlega, áttaði hún sig á því að hún gæti haft þá báða. Bráðum, með einn mann í munninum, var hinn að ýta og strokka sig gegn andliti hennar. Stundum tók hún báða í munninn í einu. Hvor maðurinn leiddi höfuð hennar, notaði munninn sinn fyrir ánægju sína. Að lokum snéri yfirmaður hennar hana við og gekk inn í hana að aftan. Að finna hann inni í sér, tók hún kærastann sinn enn dýpar, strokkaði hann á meðan hún horfði aftur á yfirmann sinn að þeyta hart. Þessi ákafri takti ýtti þeim öllum lengra, kærastinn hennar ýtti höfði hennar fast niður á meðan hraðinn jókst.

ÁNÆGJA HENNAR VAR TÁKNEFND Í FRUMSÝNINGUNNI Í LEIKHÚSINU

Mennirnir skiptu um stöðu, hreyfðu sig inn og út úr munninum og píku hennar í stöðugum takta - einn ýtti áfram á meðan hinn dró sig til baka, og skiptu síðan óaðfinnanlega um sæti. Þeir settu hana á rúmið, lyftu fætinum hennar, og tóku til skiptis að keyra inn í blauta opið hennar. Sviðið varð enn ákafara þegar félagi hennar hélt fætinum hennar upp á meðan yfirmaður hennar ýtti sér dýpt í hálsinn á henni, og lét andlitið gljáfa af munnvökva. Þetta var einungis byrjunin. Hún reis og lækkaði sig niður á hann, tók yfirmann sinn dýpt í munninn á sama tíma. Mjaðmir hennar hreyfðust með auknu afli gegn honum, sýndu engin merki um að hætta. Tilfinningin af að vera fyllt af tveimur limum, einn af öðrum, var umfram orð - reynsla sem hún taldi að hver kona ætti að prófa að minnsta kosti einu sinni. Öndun mannanna varð óregluleg þegar þeir nálguðust hámarkið. Limurinn í munninum hennar blöðraðist fyrst, losaði heitum strauma niður í hálsinn á henni. Það ýtti öðrum manninum yfir jaðarinn, og hann kom yfir neðri varirnar á henni í þykkum göngum. Andlaus og yfirþyrft af löngun, þráði hún meira. Ákaflega tók hún hvorn manninn í munninn, hreinsaði þá með tungunni þar til þeir voru báðir flekklausir.

Þótt hún væri ekki meðvituð um sjálfsmynd mína, var hún greinilega með það í hyggju að koma nær. Með boðandi augnaráði lét hún skyrtuna sína detta. Ég renndi fingrunum yfir brjóst hennar, stríði hana þar til andardráttur hennar varð grunnur. Síðan slysins hafði hún birst öðruvísi - djarfari, minna halda aftur af sér.

Hún snerist við, bogadi hrygginn örlítið. Allt var á sýningu, og með hverjum sem leið varð hún örvæntingarfullari. Ekki tók langan tíma fyrir hönd hennar að renna niður, snerta sig létt. En hún vildi meira en eigin snertingar - hún náði til mín, vafði fingrunum um lengd mína. Hún hallaði sér fram, notaði munninn til að blauta oddinn áður en hún tók mig dýpra, fyrst hægt, síðan með vaxandi hungri. Tilfinningin var yfirþyrmandi, og ég leiddi höfuð hennar vægt, týndi mér í taktinu.

Þegar hún dró sig aftur, voru augu hennar gljáandi af löngun. Hún var meira en tilbúin fyrir mig, og hún sá um að ég vissi það. Ég þurfti að smakka hana fyrst, svo ég lækkaði munninn að kjarna hennar. Hún andvarpaði þegar ég kannaði hana með tunganni minni, sætleikinn hennar óðum mér í geðshræringu. Það eina sem ég gat hugsað um var að vera inni í henni.

Síðan var kominn tími hennar. Hún opnaði sig fyrir mér, og ég opnaði hana hægt. Hún var þétt, og þegar ég ýtti inn í hana, fann ég straum af hreinni þörf. Ég gat ekki halda aftur af mér - ég vildi hana allá. Ég lagði hana aftur, og hún breiddi fæturna, gaf sig alfarið. Með hverri innstung urðu stynjarnar hennar hærri, líkami hennar bogandi til að hitta minn. Ég færði mig hraðar, og hún greip borðkantinn, studdist á meðan ég fór dýpra, kom að þeim stað sem fékk hana til að skjálfa. Þegar ég dró mig aftur, spenntist líkami hennar saman, girntist meira.

Svo snéri hún sér við, tilbúin fyrir mig að taka hana að aftan.

Summar er eintífgjörð kynógu sterkustar jaunskonum ómorfu! Hennar strömuljága usmíldóm, hennar yfirlengt líkam og hennar natúrliga harðbora skuldra - eintífgjörð katalísandi.

Hennar kórespesíón átti mál með mínum augum atséhva; hennar bungandi brýstur og dagslagt rútur under þæm duslögum væri anskelkópa, sem dröfsla mátt mína líking til að koma inn á hana ok yfir þá natúrlígar knokar. Éftir at henni heppníddi hand lána um mikla vílma gat mínu kjocu, fór ég með höfn ótrúverga.

Henni breytti kórespesíón frá handum til munnar, suðrinde ok slurpinde á hængju með sahkara. Hún gerdi tækan í kjoci ok heppnár látið mínum bálsum hugar.

Skaðverjalskópéna nú sífellt míni kúrðum, eftir at ém allert áttvísar hand yfir lengd mínu. Henni breytti frá handum til munnar, suðrinde ok slurpinde á hængju með sahkara.

Hún sífellt teiknaí á við mímóma ollombúlgu ok díkár líkinga. Skońgjals kórespesíón mínum asteigur henni yfir jáknýti, en énir tíma gerdi hún dǫggstafna lét hana mæla nánar.

Éta var kátala mér bínni: "Náddverallir hafa ég aldri fyrkt með neittu sem rákstur so mikla!" Þetta auktyndi mínum höfn ok tóknóldi sár, eftir at henni spreydde kjól og bælte: "Teik naðverallir stopte ykkar kúrðu? Ég elska mearcana það hánna halda átrum ok fyrri. Ó gott! Nái, náðverallir; díkár mínum líkinga að nággja!" Henni jáknýti á bóleystúr ok lét hana láta dǫggstafna.

Eftir at vi heimsældum, hún knéldi yfir sinku ok nýtti hennar buttur til að kalla mí sá um sig. Ok játlandi, stjálka mér fylgjómynd sem er tynnt á bósele.

Maðurinn er fullkomlega yfirbugaður af ótta. Hann er algjörlega einn á afskekktri, eyðiey - án matar, án verkfæra og getur ekki einu sinni kveikt eld. Á meðan hann fer um eyjuna og leitar að einhverju sem gæti hjálpað honum að lifa af, finnur hann skyndilega að hann er kannski ekki alveg einn. Fljótlega sér hann ungt stúlku sem felur sig bak við tré. Hann fer varlega nær og sér að hún líkist skógaálfi - langt rautt hár, einfaldur kjóll, berar fætur. Hrædd flýr hún, en hann eltir hana og nær loks henni. Það er ljóst að hún hefur aldrei áður séð mann.

Allt við hann heillar hana: andlit hans, hendur hans og greinilega áberandi form undir fötunum. Hún skoðar hann gaumgæfilega, snertir hann, dregur niður buxur hans og rannsakar líkamann hans með saklausu forvitni, eins og hún reynir að skilja tilgang hans. Af eðlishvöt opnar hún varirnar og tekur hann í munninn, strjúka tungunni yfir hann og kynda við hann með hægum, könnunarlegum hreyfingum. Sterk lost hans virðist tákna styrk hans, og viðbrögð hennar eru blanda af undrun, aðdáun og löngun.

Hún heldur áfram, hreyfir höfuðið taktfast, lyftir sér yfir hann og lækkar sig hægt yfir hann. Þegar hún finnur hann við inngang líkamans grindar hún sig gegn honum, lokar augunum og einbeitir sér alfarið að þeim ókunnu tilfinningum sem fylla hana. Yfirbuguð af unað sem hún hefur aldrei áður fundið, byrjar hún að hreyfa sig ákaflega, tekur hann dýpra, á meðan líkami hennar bregst við með vaxandi ákefð.

Hún er stórkostleg - fullkomin og ósnortin, eins og náttúran sjálf hefði mótað hana. Hann getur ekki hætt að dáðst að fullkomnum líkama hennar: línurnar á mjöðmunum, löngu fætur hennar, stinn brjóst. Hann spyr sig nánast hvort hann hafi dáið og vaknað í paradís. Fallega berja konan hreyfir sig nú hraðar yfir hann, faðmar hann, þrýstir brjóstunum sínum að munni hans og heldur áfram að hreyfa sig gegn honum, alveg lostin í augnablikinu.

Tveimur vikum seinna er ég kominn aftur í tönlistverið. Farangurinn í strætó fannst lengri í þetta sinn. Maginn slær úti af taugatrega og spennu. Sama konan með rauða varaliturinn fagnar mér. Hún brosir og segir að þau hafi fundið hann. Gaurinn sem ég vildi. Hávaxinn, sterkur, í góðu formi. Hann er hér til að taka meyjarmerki mitt. Ég sit á flauels sófanum. Hendurnar skjálfa. Ég get ekki beðið. Hjartað slær svo hratt að ég finn það í hálsinum. Hann gengur inn. Hann er sköllóttur, með hlýjar augu og mjúkt bros. Við tölum fyrst. Röddin er djúp og róandi. Svo hallar hann sér að mér og kysur mig. Varirnar eru mjúkar og hlýjar. Líkami minn farðast. Hann afklæðir mig hægt. Hann tekur af mér peysuna og gallabuxurnar. Hendur hans strjúka yfir húð mína. Hann kysser hálsinn minn, brjóstin mín og varirnar aftur. Ég er svim, og andardrátturinn þungur. Hann tekur hönd mína og setur hana á getnaðarliminn sinn. Ég styn. Hann er stór og stærri en ég bjóst við. Ég snerti hann og vaf fingrunum í kringum hann. Ég stroka hann. Hann er hlýur og harður. Ég kyssi hann með bara smá pikk og tek hann síðan í munninn. Þetta er í fyrsta skiptið fyrir mig en ég reyni mitt besta. Ég hreyfi varirnar og tunguna. Hann stynur og segir að þetta líði svo vel. Ég roðna. Ég er stolt en samt taugaóstyrk.

Hann leggur mig niður og athugar mig varlega með fingrunum. Hann segir að það sé þar og finnur meyjarþiljið mitt. Síðan dregur hann mig nálægt sér og lykkur mig. Ég finn hann pressast gegn mér og svo ýtir hann inn í mig. Það er skyndilegt og hvass. Ég finn fyrir verk en hann heldur svo hægt áfram. Ég er ekki meyja lengur. Við athugum og það er í alvörunni horfið. Síðan hreyfir hann sig aftur og fer dýpra. Ég klifri ofan á hann og ríð honum. Ég finn hverja hreyfingu. Næst er ég á bakinu með breiðar fætur. Hann er ofan á mér og gengur til atlögu. Það byggist hratt upp eins og flugeldar aftur. Við fáum lágun samtímis og skjálfum og gaspum. Eftir að ég náði andanum segi ég að þetta hafi verið svo gott og brosi. Nema það fyrsta augnablikið var sárt og of skyndilegt. Hann kysser ennið á mér. Ég finn mig hlýja og örugga.